Fiorentina: Symbol Toskańskiej Dumy – Wprowadzenie do Historii i Współczesności
Associazione Calcio Fiorentina SpA, powszechnie znana jako Fiorentina, „I Viola” (Fiołki) lub „I Gigliati” (Lilie, od herbu Florencji), to esencja piłki nożnej uosabiająca toskańską dumę i niezłomność. Założony 29 sierpnia 1926 roku w malowniczej Florencji, klub stał się nieodłącznym elementem kulturowego i sportowego krajobrazu Włoch. Fiorentina, z jej charakterystycznymi fioletowymi strojami, od dekad dostarcza niezapomnianych emocji, wspinając się na szczyty Serie A i europejskich rozgrywek, by następnie, niczym mityczny feniks, podnosić się z najgłębszych kryzysów. Ta narracja o walce, pasji i triumfie sprawia, że historia Fiorentiny jest czymś więcej niż tylko kroniką sportowych osiągnięć – to opowieść o tożsamości, przynależności i wiecznym dążeniu do doskonałości. W niniejszym opracowaniu zagłębimy się w meandry dziejów tego cenionego klubu, analizując jego genezę, złote lata, bolesne upadki i spektakularne powroty, a także przyjrzymy się jego współczesnemu profilowi, kadrze, strategii i roli, jaką odgrywa w świadomości swoich wiernych kibiców.
Od Założenia po Złote Lata: Ewolucja Fiorentiny na Scenie Włoskiego Futbolu
Historia Fiorentiny rozpoczęła się w gorącym sierpniu 1926 roku, w epoce, gdy włoski futbol poszukiwał nowych bohaterów i identyfikacji regionalnej. To markiz Luigi Ridolfi, postać o znaczącym wpływie na życie Florencji, podjął decyzję o połączeniu dwóch lokalnych, rywalizujących ze sobą, lecz mniej znaczących klubów: Club Sportivo Firenze i Palestra Ginnastica Fiorentina Libertas. Celem było stworzenie jednej, silnej drużyny, która mogłaby godnie reprezentować miasto renesansu na krajowej arenie. Z tej fuzji narodziła się Associazione Calcio Fiorentina, której barwy, niespodziewanie, stały się fioletowe – odcień, który początkowo miał być czerwono-biały, lecz w wyniku przypadkowego wyblaknięcia strojów w praniu, utrwalił się jako ikoniczny symbol klubu. Już 20 września 1931 roku Fiorentina zadebiutowała w Serie A, szybko udowadniając, że ma aspiracje do grona krajowych potentatów.
Lata pięćdziesiąte XX wieku przyniosły Fiorentinie jej pierwsze, upragnione Scudetto w sezonie 1955/1956. Był to triumf o historycznym znaczeniu, podkreślający ugruntowaną pozycję klubu w elicie włoskiego futbolu. Tamten zespół, dowodzony przez charyzmatycznego Fulvio Bernardiniego, przeszedł do historii jako drużyna grająca ofensywny, porywający futbol, z takimi postaciami jak Julinho, Miguel Montuori czy Giuseppe Virgili. Sukces ten otworzył Fiorentinie drogę do Pucharu Europy, gdzie w 1957 roku dotarła do finału, ulegając jedynie potężnemu Realowi Madryt na Santiago Bernabéu. To osiągnięcie, choć nie zakończone trofeum, stanowiło potężny sygnał o międzynarodowych ambicjach klubu.
Złote lata Fiorentiny rozkwitły w pełni w dekadzie lat sześćdziesiątych. W 1961 roku „I Viola” odniosły podwójny sukces, zdobywając Puchar Włoch oraz, co było przełomowe, Puchar Zdobywców Pucharów. Był to pierwszy międzynarodowy triumf włoskiego klubu w historii tych rozgrywek, co umocniło prestiż Fiorentiny na całym kontynencie. Zwycięstwo nad Rangers F.C. w dwumeczu finałowym na stałe wpisało się w annały europejskiego futbolu. Dekada ta została zwieńczona drugim tytułem mistrzowskim w sezonie 1968/1969, pod wodzą trenera Bruno Pesaoli, z ikonicznymi zawodnikami takimi jak Giancarlo Antognoni, Mario Bertini czy Luciano Chiarugi. Fiorentina w tamtym czasie nie tylko zdobywała trofea, ale również prezentowała styl gry, który zachwycał i inspirował, budując fundamenty dla przyszłych pokoleń kibiców i graczy.
Kryzys, Upadek i Feniksalne Odrodzenie: Fiorentina w Obliczu Wyzwań XX i XXI Wieku
Po latach chwały i triumfów, Fiorentina, podobnie jak wiele innych włoskich klubów, musiała stawić czoła nowym wyzwaniom, w tym niestabilności finansowej i sportowej. Koniec XX i początek XXI wieku okazały się dla klubu z Florencji okresem szczególnie burzliwym. W 2001 roku, po serii niewłaściwych decyzji zarządczych i narastających długach, które osiągnęły astronomiczną sumę około 50 milionów dolarów, Fiorentina znalazła się na skraju przepaści. Kryzys finansowy doprowadził do ogłoszenia upadłości i, wstrząsającej dla kibiców, degradacji klubu do czwartej ligi włoskiej, Serie C2, w 2002 roku. To był moment, który mógł oznaczać koniec dla Associazione Calcio Fiorentina SpA w dotychczasowej formie.
Jednak duch Florentczyków, zakorzeniony w ich bohaterskiej historii, okazał się niezwyciężony. Klub, zmuszony do przyjęcia nowej nazwy – Florentia Viola – symbolizującej nowy początek i odcięcie od starych problemów, rozpoczął swoją drogę powrotną. Dzięki ogromnemu wsparciu kibiców, którzy tłumnie wypełniali stadiony nawet w niższych ligach, oraz determinacji nowego kierownictwa, na czele z rodziną Della Valle, Fiorentina rozpoczęła błyskawiczne odrodzenie. To była historia bezprecedensowego awansu, gdzie klub w ciągu zaledwie dwóch sezonów (2002/2003 i 2003/2004) wspiął się z Serie C2 z powrotem do Serie A, odzyskując przy tym swoją historyczną nazwę – ACF Fiorentina. Ten „feniksalny” powrót stał się symbolem niezłomności i miłości do klubu, udowadniając, że prawdziwa pasja do futbolu może przezwyciężyć nawet największe przeciwności.
Po powrocie do Serie A, Fiorentina musiała zmierzyć się z kolejnymi wyzwaniami, w tym ze skandalem Calciopoli w 2006 roku. Choć klub nie był jego głównym architektem, został uwikłany w manipulacje sędziowskie i początkowo zdegradowany do Serie B z odjętymi punktami. Dzięki odwołaniom, karę złagodzono do jedynie odjęcia 15 punktów w Serie A (co później zredukowano do 9), co pozwoliło drużynie utrzymać się w najwyższej lidze. Te doświadczenia, choć bolesne, jedynie wzmocniły charakter klubu i jego kibiców. Od tamtego czasu Fiorentina, pomimo okresowych wahań formy, nieprzerwanie rywalizuje w Serie A, regularnie uczestnicząc w krajowych rozgrywkach pucharowych i stawiając czoła europejskim wyzwaniom, takim jak Liga Konferencji Europy, co świadczy o jej trwałej odbudowie i ugruntowanej pozycji w elicie włoskiego futbolu.
Associazione Calcio Fiorentina SpA Dziś: Struktura, Wizja i Siedziba
Współczesna Fiorentina to klub o ugruntowanej pozycji w Serie A, będący podmiotem świadomym swoich aspiracji i wyzwań. Associazione Calcio Fiorentina SpA, znana również jako „I Viola” lub „I Gigliati”, ma swoją siedzibę w sercu Florencji, miasta, które stanowi nierozerwalny element jej tożsamości. Klub rozgrywa swoje domowe mecze na historycznym Stadio Artemio Franchi, obiekcie o bogatej historii i pojemności 47 282 widzów, który jest świadkiem niezliczonych sportowych dramatów i triumfów. Od sezonu 2004/2005 Fiorentina nieprzerwanie występuje w najwyższej klasie rozgrywkowej we Włoszech, co stanowi dowód jej stabilności po burzliwych latach wczesnego XXI wieku.
Kluczową postacią w obecnej strukturze klubu jest właściciel i prezes Rocco Commisso. Ten włosko-amerykański biznesmen, założyciel i dyrektor generalny Mediacom Communications Corporation, przejął Fiorentinę w 2019 roku, deklarując ambitne plany rozwoju. Commisso, z charakterystycznym dla siebie entuzjazmem, koncentruje się na trzech głównych filarach: poprawie wyników sportowych, zapewnieniu długoterminowej stabilności finansowej oraz wzmocnieniu pozycji Fiorentiny zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej. Jego wizja obejmuje także znaczące inwestycje infrastrukturalne, w tym pilnie potrzebną modernizację Stadio Artemio Franchi lub nawet budowę nowego obiektu treningowego i meczowego, co ma podnieść standardy klubu do poziomu europejskich gigantów. Pod jego kierownictwem Fiorentina pielęgnuje swoje fioletowe barwy, które są nie tylko elementem strojów, ale przede wszystkim manifestacją tożsamości, jednoczącej zespół, zarząd i niezliczoną rzeszę kibiców.
Stadio Artemio Franchi w Florencji to więcej niż tylko stadion; to świątynia piłki nożnej, przesiąknięta tradycją i emocjami. Zaprojektowany przez słynnego architekta Pier Luigi Nerviego, został oddany do użytku w 1931 roku. Jego charakterystyczna, betonowa konstrukcja, w tym słynna wieża Maratona, czyni go jednym z najbardziej rozpoznawalnych obiektów sportowych we Włoszech i przykładem modernistycznej architektury. Stadion był areną ważnych wydarzeń sportowych, w tym mistrzostw świata w 1934 i 1990 roku. Dla Fiorentiny stanowi on bijące serce klubu, miejsce, gdzie historia spotyka się z teraźniejszością, a „I Viola” rozgrywają swoje najważniejsze spotkania, czerpiąc energię z legendarnego dopingu Curva Fiesole. Wizja Rocco Commisso zakłada, że przyszłość Fiorentiny będzie związana z nowoczesnym obiektem, który sprosta wyzwaniom XXI wieku, jednocześnie szanując historyczne dziedzictwo Florentii.
Wartości rynkowe i transfery stanowią kluczowy element strategii każdego klubu, a Fiorentina nie jest tu wyjątkiem. Z wyceną rynkową oscylującą wokół 281,80 mln €, Fiorentina plasuje się w czołówce klubów Serie A, co odzwierciedla zarówno wartość jej kadry, jak i potencjał ekonomiczny. Aktywność na rynku transferowym jest nieodłącznym elementem dążenia do sukcesu. W ostatnich oknach transferowych bilans transferowy Fiorentiny wynosił około -31,97 mln €, co sugeruje, że klub inwestuje w wzmocnienia kadrowe, dążąc do poprawy wyników. Strategia transferowa Fiorentiny często koncentruje się na pozyskiwaniu młodych, obiecujących talentów, którzy mogą rozwijać się w klubie, a w przyszłości stanowić zarówno wartość sportową, jak i ekonomiczną. Te ruchy kadrowe są starannie planowane, aby budować silną, konkurencyjną drużynę, zdolną do rywalizacji o najwyższe cele zarówno w kraju, jak i na arenie międzynarodowej, jednocześnie dbając o stabilność finansową, która jest priorytetem dla obecnego zarządu.
Taktyka i Kadra: Analiza Składu oraz Sztabu Szkoleniowego Fiorentiny
Skład Fiorentiny na sezon 2023/2024 (z perspektywy lutego 2026 roku, analizując poprzedni sezon jako punkt odniesienia dla stabilności i kierunku rozwoju) cechowała zróżnicowana mieszanka doświadczenia i młodzieńczego zapału, typowa dla ambitnych klubów Serie A. Średnia wieku zawodników, wynosząca około 25,9 roku, wskazuje na budowanie drużyny z perspektywą, łączącą doświadczonych liderów z przyszłościowymi talentami. Z 25 piłkarzy w kadrze, aż 10 to obcokrajowcy, co stanowi około 40% zespołu. Taka międzynarodowa obecność wzbogaca zespół Fiorentiny o różnorodność taktyczną, kulturową i językową, umożliwiając wdrażanie rozmaitych stylów gry i strategii, dostosowanych do wymagań włoskich rozgrywek i wyzwań europejskich pucharów.
Kierowanie tak zróżnicowanym zespołem to zadanie dla doświadczonego stratega. Od 1 lipca 2024 roku stery Fiorentiny objął Raffaele Palladino, przejmując schedę po Vincenzo Italiano, który z powodzeniem prowadził zespół w poprzednich latach. Palladino, znany ze swojej innowacyjności i umiejętności pracy z młodymi zawodnikami, wniósł nową energię i świeże podejście taktyczne. Jego filozofia gry, często oparta na szybkim przejściu z obrony do ataku, wysokim pressingu i elastyczności ustawienia, ma na celu maksymalne wykorzystanie potencjału ofensywnego drużyny, jednocześnie zapewniając solidność w defensywie. W sztabie szkoleniowym Palladino kluczową rolę odgrywa Stefano Citterio, jego asystent, który wspiera go w codziennych treningach i szczegółowej analizie przeciwników. Za przygotowanie bramkarzy odpowiada Giorgio Bianchi, co podkreśla, jak bardzo Fiorentina przykłada wagę do kompleksowego rozwoju wszystkich formacji.
W sezonie 2023/2024 fundamentem obrony Fiorentiny był bramkarz Pietro Terracciano, którego pewne interwencje stanowiły często ostatnią zaporę przed utratą bramki. Liderem i kapitanem zespołu jest Cristiano Biraghi, doświadczony lewy obrońca, który nie tylko dba o defensywę, ale również aktywnie włącza się do akcji ofensywnych, dostarczając precyzyjnych dośrodkowań i wspierając zespół w stałych fragmentach gry. W linii pomocy kluczową rolę odgrywa Gaetano Castrovilli, którego kreatywność, technika i zdolność do dyktowania tempa gry sprawiają, że przejścia między defensywą a atakiem są płynne i dynamiczne. W ofensywie Fiorentina w poprzednim sezonie opierała się na snajperskich umiejętnościach takich napastników jak Luka Jović i Arthur Cabral. Ich zdolność do wykańczania akcji, gra bez piłki i instynkt strzelecki były kluczowe dla zdobywania bramek. Ponadto, Fiorentina aktywnie korzysta z wypożyczeń zawodników, co pozwala na elastyczne dostosowywanie składu do bieżących potrzeb trenera i strategii klubu, wprowadzając nową krew i poszerzając opcje taktyczne. Każda z tych ról jest niezbędna w realizacji strategii Fiorentiny, a wzajemne zrozumienie i współpraca na boisku są kluczem do sukcesów „I Viola”.
Pucharowe Bitwy i Europejskie Aspiracje: Bilans Sukcesów i Droga do Chwały
Fiorentina, przez swoją niemal stuletnią historię, zgromadziła imponującą kolekcję trofeów i osiągnięć, które świadczą o jej statusie jednego z najważniejszych klubów w historii włoskiego futbolu. Dwa razy zdobyte mistrzostwo Włoch, w sezonach 1955/1956 i 1968/1969, to koronne osiągnięcia ligowe, które na stałe zapisały „I Viola” w annałach Serie A. Jednak to właśnie w rozgrywkach pucharowych Fiorentina często pokazywała swój prawdziwy charakter, manifestując umiejętność mobilizacji i determinacji w decydujących momentach.
Klub z Florencji może poszczycić się sześcioma triumfami w Pucharze Włoch (Coppa Italia), co stawia go w gronie najbardziej utytułowanych drużyn w tych rozgrywkach. Te zwycięstwa, rozłożone na przestrzeni dekad (1939/1940, 1960/1961, 1965/1966, 1974/1975, 1995/1996, 2000/2001), dowodzą niezmiennej zdolności Fiorentiny do rywalizacji na najwyższym poziomie i pokonywania wymagających przeciwników w systemie pucharowym. Dodatkowo, w 1996 roku Fiorentina zdobyła Superpuchar Włoch (Supercoppa Italiana), pokonując Juventus F.C., co było kolejnym świadectwem jej siły na krajowej scenie. Te krajowe trofea są odzwierciedleniem nieustającej walki i pasji, z jaką „I Gigliati” podchodzą do każdej rywalizacji.
Na arenie międzynarodowej Fiorentina również odcisnęła swoje piętno, choć z różnym skutkiem. Największym osiągnięciem europejskim było zdobycie Pucharu Zdobywców Pucharów w 1961 roku – był to pierwszy międzynarodowy puchar zdobyty przez włoski klub, co umieściło Fiorentinę w pionierskiej roli. Do finałów europejskich pucharów klub z Florencji dotarł łącznie czterokrotnie. Poza wspomnianym triumfem w PZP, „I Viola” byli także finalistami Pucharu Europy w 1957 roku (przegrana z Realem Madryt), Pucharu UEFA w 1990 roku (przegrana z Juventusem) oraz Pucharu Konferencji Europy w ostatnich dwóch sezonach, 2022/2023 i 2023/2024. Dwukrotne z rzędu dotarcie do finału Ligi Konferencji Europy, mimo że oba zakończyły się porażką (z West Ham United w 2023 i Olympiakosem w 2024), wyraźnie pokazało, że Fiorentina utrzymuje silną pozycję i ambitne aspiracje na arenie europejskiej, dążąc do powrotu na szczyt. Udziały w Pucharze Mistrzów i Pucharze UEFA w różnych okresach historycznych dodatkowo umocniły jej renomę na Starym Kontynencie, czyniąc ją uznanym graczem w europejskim futbolu.
Wśród największych strzelców i kluczowych zawodników Fiorentiny na przestrzeni lat, kilka nazwisk nabiera statusu legendy. Bez wątpienia najbardziej ikoniczną postacią jest Gabriel Batistuta, argentyński napastnik, który reprezentował barwy klubu przez dziewięć lat (1991-2000), zdobywając imponujące 167 bramek. Jego niezwykła siła, precyzja uderzeń i charakterystyczna celebracja goli zapewniły mu status „Batigola” i wieczną miłość kibiców „I Viola”. Inną wybitną postacią, która znacząco przyczyniła się do sukcesów w nowszej historii, jest Alberto Gilardino. Ten włoski napastnik, grający dla Fiorentiny w latach 2008-2012, strzelił 59 goli, będąc kluczowym elementem ofensywy. Nie można także zapomnieć o Giancarlo Antognonim, symbolu wierności i techniki, którego cała kariera związana była z Fiorentiną. Ci zawodnicy, ich poświęcenie i umiejętności, są żywym dowodem na to, że Associazione Calcio Fiorentina to klub, który zawsze potrafił przyciągać i wychowywać prawdziwych mistrzów.
Fioletowe Serce Florencji: Niezłomni Kibice i Wyjątkowa Kultura Klubu
Kibice Fiorentiny są legendarni. To oni stanowią duszę i serce klubu, tworząc niezrównaną atmosferę na Stadio Artemio Franchi, niezależnie od wyniku czy ligowej pozycji. Ich lojalność, pasja i niezachwiane wsparcie są integralną częścią tożsamości „I Viola” i odgrywają kluczową rolę w każdym sukcesie i każdym kryzysie. Kultura kibicowska we Florencji jest głęboko zakorzeniona w lokalnej społeczności, opierając się na tradycjach, rodzinnych więzach i poczuciu przynależności do miasta renesansu.
Centrum fanatyzmu i organizacji kibiców Fiorentiny są dwie trybuny: Curva Fiesole i Curva Marione. Curva Fiesole, ulokowana na północnej trybunie stadionu, jest historycznym bastionem najbardziej zagorzałych fanów. To stamtąd rozbrzmiewają najgłośniejsze pieśni, skandowane przez tysiące gardeł, tworząc mur dźwięku, który dodaje skrzydeł zawodnikom i zastrasza przeciwników. „Fiesole” słynie z imponujących choreografii, zwłaszcza z użyciem flag, transparentów i sektorówek, które przed ważnymi meczami zamieniają trybunę w spektakularny pokaz barw i symboli. Ich zaangażowanie wykracza poza 90 minut meczu; są oni siłą napędową wielu inicjatyw społecznych i charytatywnych, umacniając więzi klubu z miastem.
Z kolei Curva Marione, zajmująca południową część stadionu, oferuje równie gorące, choć czasem nieco odmienne w formie, wsparcie. Jej nazwa nawiązuje do Mario Cecchiego Goriego, byłego prezesa klubu, a kibice z tej trybuny wyróżniają się energią i entuzjazmem, tworząc kolejny, potężny punkt wsparcia dla drużyny. Obydwie Curvy, choć czasem różnią się w szczegółach organizacji, łączy jedno: bezgraniczne oddanie dla Fiorentiny. Ich relacje z zespołem są niezwykle bliskie, a zawodnicy często podkreślają, jak bardzo obecność i wsparcie kibiców wpływają na ich motywację na boisku.
Kultura kibicowska we Włoszech jest bogata i skomplikowana, a Fiorentina nie jest tu wyjątkiem. Relacje z sympatykami innych klubów często charakteryzują się silnymi rywalizacjami, ale bywają też nacechowane szacunkiem, a nawet przyjaźniami. Historycznie, kibice Fiorentiny utrzymywali dobre relacje z fanami Torino FC i Hellas Werona, co stanowi wyjątek od reguły ostrej rywalizacji. Te „gemellaggi” (braterstwa) wzbogacają włoską kulturę piłkarską i pokazują, że poza boiskową walką istnieje także wymiar wspólnoty i sportowego uznania. Rola kibiców w historii klubu jest nie do przecenienia – to oni byli siłą napędową podczas degradacji do Serie C2, to ich determinacja i wsparcie umożliwiły szybkie odrodzenie Fiorentiny. Ich nieprzerwane wsparcie jest bezcenne, świadcząc o tym, że Florentina to nie tylko drużyna, ale przede wszystkim sposób życia.
Przyszłość „I Viola”: Strategia Rozwoju i Dążenie do Trwałej Dominacji
AC Fiorentina, w obliczu dynamicznie zmieniającego się krajobrazu futbolu, stawia sobie ambitne cele na przyszłość, dążąc do umocnienia swojej pozycji w Serie A i regularnej rywalizacji o europejskie trofea. Ostatnie sezony, z udanymi występami w Pucharze Włoch oraz kolejnymi finałami Ligi Konferencji Europy, pokazały potencjał drużyny, ale jednocześnie uwypukliły obszary wymagające dalszego rozwoju. Klub, pod przewodnictwem Rocco Commisso, ma jasno zdefiniowaną strategię, skoncentrowaną na kilku kluczowych filarach.
Jednym z najważniejszych elementów tej strategii jest inwestycja w młode talenty i rozwój akademii piłkarskiej. Fiorentina zdaje sobie sprawę, że przyszłość leży w wychowywaniu własnych zawodników oraz w pozyskiwaniu obiecujących graczy na wczesnym etapie ich kariery. Klub zamierza wzmocnić swoje programy szkoleniowe, oferując najlepsze warunki do rozwoju dla młodych piłkarzy, co ma nie tylko poprawić wyniki sportowe, ale także zbudować skład z myślą o długoterminowej przyszłości. Rozbudowa nowoczesnych obiektów treningowych, takich jak ośrodek Viola Park, jest tego namacalnym dowodem, zapewniając zarówno pierwszej drużynie, jak i zespołom młodzieżowym infrastrukturę na najwyższym światowym poziomie.
Modernizacja infrastruktury to kolejny priorytet. Chociaż Stadio Artemio Franchi ma bogatą historię, obecne standardy wymagają znaczących zmian. Fiorentina aktywnie pracuje nad projektem budowy nowego stadionu lub gruntownej renowacji obecnego obiektu, aby sprostać rosnącym oczekiwaniom fanów i zwiększyć przychody z dni meczowych. Nowoczesny stadion ma być nie tylko areną sportową, ale także centrum rozrywki i spotkań dla lokalnej społeczności, umacniając więzi między klubem a Florencją.
Fiorentina zamierza również rozwijać współpracę z lokalnymi społecznościami i sponsorami, budując silną markę o zasięgu globalnym. Aktywne zaangażowanie społeczne, inicjatywy charytatywne i promowanie wartości klubu to elementy, które mają przyczynić się do wzrostu popularności i stabilności finansowej. Cele sportowe pozostają ambitne: regularna walka o miejsca premiowane awansem do europejskich pucharów oraz dążenie do ponownego zdobycia Scudetto to marzenia, które napędzają zarząd, sztab szkoleniowy i zawodników. Nowe transfery, oparte na skrupulatnej analizie i dopasowaniu do filozofii trenera, będą kluczowe w budowaniu konkurencyjnego składu. Tym samym, Fiorentina zamierza umacniać swoją pozycję jako istotny gracz na włoskiej i europejskiej scenie piłkarskiej, z nadzieją na powrót do ery dominacji i dalsze pisanie swojej fascyn