A-10 Thunderbolt II: Ikona Bliskiego Wsparcia – Niezastąpiony A 10 Warthog
W świecie lotnictwa wojskowego niewiele maszyn wzbudza tak silne emocje i szacunek jak Fairchild Republic A-10 Thunderbolt II, pieszczotliwie nazywany „Warthogiem” (Guziec) ze względu na swój charakterystyczny, niekonwencjonalny wygląd i surową wytrzymałość. Zaprojektowany w szczycie Zimnej Wojny, aby sprostać gigantycznej potędze pancernych dywizji Układu Warszawskiego, ten jednomiejscowy odrzutowiec stał się żywą legendą. Od pierwszego lotu w 1972 roku jego misja pozostaje niezmienna: zapewnienie bezkompromisowego wsparcia lotniczego (CAS – Close Air Support) dla wojsk lądowych, neutralizując zagrożenia naziemne z brutalną precyzją. Jest to samolot budzący podziw zarówno wśród żołnierzy na ziemi, których chroni, jak i wśród ekspertów, którzy doceniają jego niezwykłą, wręcz archaiczną, ale zabójczo skuteczną konstrukcję. W dobie dronów i myśliwców piątej generacji, a 10 Warthog wciąż udowadnia swoją wartość, będąc czymś więcej niż tylko „latającym działkiem” – to zbrojne ramię i tarcza piechoty.
Niezawodna Konstrukcja: Pancerz, Skrzydła i Zdolność Przetrwania A-10
Kluczem do niezrównanej skuteczności i legendy A-10 Thunderbolt II jest jego konstrukcja, która od samego początku była podporządkowana jednemu celowi: przetrwaniu na ekstremalnie niskich wysokościach, w obszarze silnego ognia przeciwlotniczego. W przeciwieństwie do innych samolotów, A-10 nie został zaprojektowany z myślą o prędkości czy niewykrywalności, lecz o odporności na uszkodzenia i zdolności do powrotu do bazy nawet po poważnych trafieniach. To właśnie ta cecha sprawia, że a 10 Warthog jest tak ceniony przez wojska lądowe.
Tytanowa „Wanna” – Serce Odporności
Centralnym elementem tej filozofii jest pancerz składający się z ponad 540 kg tytanowej „wanny” (tzw. „titanium bathtub”), która otacza kabinę pilota i kluczowe elementy systemów sterowania. Ten niezwykle wytrzymały kokon jest w stanie wytrzymać bezpośrednie trafienia pociskami kalibru do 23 mm (a w niektórych przypadkach nawet większymi), chroniąc pilota przed obrażeniami, które w innych maszynach byłyby śmiertelne. Pancerz rozciąga się również na najbardziej wrażliwe punkty samolotu, takie jak hydrauliczne systemy sterowania. Co więcej, w A-10 zastosowano podwójne, a nawet potrójne systemy redundantne, co oznacza, że utrata jednego elementu nie skutkuje utratą kontroli nad maszyną. Na przykład, w przypadku awarii wszystkich systemów hydraulicznych, pilot może sterować samolotem za pomocą mechanicznych łączników, choć wymaga to znacznie większego wysiłku fizycznego.
Skrzydła – Stabilność i Lotniska Polowe
Kolejnym unikalnym aspektem konstrukcji są szerokie, proste skrzydła. Chociaż nie sprzyjają one osiąganiu prędkości naddźwiękowych, zapewniają doskonałą stabilność i siłę nośną przy niskich prędkościach i wysokościach – warunkach typowych dla misji CAS. Rozległa powierzchnia skrzydeł, w połączeniu z ich wysokim położeniem, pozwala A-10 na wykonywanie ostrych zakrętów i manewrów w ciasnych dolinach czy nad zurbanizowanym terenem, precyzyjnie celując w wyznaczone obiekty. Dodatkowo, te same skrzydła mieszczą liczne punkty podwieszeń, umożliwiając przenoszenie ogromnego asortymentu uzbrojenia. Prostota konstrukcji skrzydeł, a także wzmocnione podwozie, pozwalają operować z krótkich, a nawet prowizorycznych pasów startowych, co jest kluczowe w odległych teatrach działań wojennych, gdzie dostęp do w pełni wyposażonych baz jest ograniczony.
Zabezpieczenia Dodatkowe
Fairchild Republic zadbał również o inne aspekty przetrwalności. Zbiorniki paliwa A-10 są samouszczelniające się i wypełnione specjalną pianką, minimalizującą ryzyko pożaru lub eksplozji po trafieniu. Silniki umieszczono wysoko na kadłubie, z dala od głównych systemów, co zmniejsza prawdopodobieństwo jednoczesnego uszkodzenia obu jednostek napędowych przez ogień z ziemi. Taka lokalizacja również chroni je przed zaciąganiem piasku i zanieczyszczeń podczas operacji z nieutwardzonych lądowisk. Całość dopełnia przemyślany system awioniki, który również posiada elementy redundancji. Nawet bez zaawansowanych systemów komputerowych, pilot może wciąż operować maszyną za pomocą podstawowych instrumentów. Ta bezkompromisowa filozofia projektowania sprawia, że a 10 Warthog jest jednym z najbardziej wytrzymałych i trudnych do zestrzelenia samolotów w historii lotnictwa wojskowego.
Potęga Ogniowa: Działko GAU-8/A Avenger i Arsenal Rakiet A-10
Kiedy mówi się o A-10 Thunderbolt II, pierwszą rzeczą, która przychodzi na myśl, jest jego uzbrojenie, a w szczególności monstrualne działko GAU-8/A Avenger. To ono jest sercem i duszą maszyny, symbolem jej brutalnej siły i niekwestionowaną ikoną. To właśnie dla tego działka zbudowano cały samolot, a nie odwrotnie.
GAU-8/A Avenger – „Maszyna do Mielenia Czołgów”
Działko GAU-8/A Avenger to siedmiolufowy, hydropneumatyczny karabin Gatlinga kalibru 30 mm, o długości kadłuba małego samochodu i wadze przekraczającej 1800 kg (wraz z amunicją). Jest to najcięższe i najpotężniejsze działko lotnicze zamontowane na samolocie bojowym. Dzięki zdolności do wystrzelenia od 3900 do 4200 pocisków na minutę, czyli około 65-70 pocisków na sekundę, GAU-8/A tworzy ścianę ognia, zdolną rozerwać pancerz nawet najgrubszego czołgu. To, co uderza w GAU-8/A, to nie tylko jego szybkostrzelność, ale przede wszystkim typ używanej amunicji. A-10 najczęściej wykorzystuje przeciwpancerne pociski ze zubożonym uranem (PGU-14/B API – Armor-Piercing Incendiary). Rdzeń ze zubożonego uranu jest niezwykle gęsty i samozapalny, co pozwala mu przebijać się przez pancerz czołgów, a następnie zapalać się wewnątrz pojazdu, powodując dewastację. Pociski te charakteryzują się również płaską trajektorią lotu, co zwiększa ich celność na krótkim dystansie. Precyzja działka jest tak wysoka, że na dystansie 1200 metrów 80% wystrzelonych pocisków trafi w okrąg o promieniu 6 metrów. System zasilania amunicji jest równie imponujący – beztaśmowy, bębnowy magazynek może pomieścić do 1174 pocisków. Co ciekawe, działko jest zamontowane lekko na lewo od osi podłużnej samolotu, aby zrównoważyć odrzut, który jest tak potężny, że mógłby zepchnąć samolot z kursu, gdyby był umieszczony centralnie. To działko sprawia, że a 10 Warthog jest synonimem niszczycielskiej siły CAS.
Arsenał Bomb i Rakiet – Wszechstronność Użycia
Choć GAU-8/A jest wizytówką A-10, samolot jest w stanie przenosić imponującą gamę dodatkowego uzbrojenia na 11 pylonach (8 pod skrzydłami i 3 pod kadłubem), o łącznej masie do 7260 kg. To czyni go niezwykle wszechstronną platformą bojową, zdolną do dostosowania się do różnych scenariuszy misji.
- Pociski AGM-65 Maverick: To kierowane pociski rakietowe typu „wystrzel i zapomnij”, przeznaczone do precyzyjnego niszczenia celów opancerzonych, bunkrów i umocnień. Dostępne są w różnych wariantach z głowicami naprowadzającymi (telewizyjne, termowizyjne, laserowe), co pozwala na atakowanie celów w dzień, w nocy i w trudnych warunkach atmosferycznych. A-10 może przenosić do sześciu Mavericków, co czyni go zabójczym niszczycielem czołgów i pojazdów opancerzonych.
- Bomby Grawitacyjne i Kierowane: A-10 może przenosić standardowe bomby grawitacyjne serii Mark 80 (Mk-82, Mk-83, Mk-84) o masie odpowiednio 227 kg, 454 kg i 907 kg. Jednak jego możliwości znacznie wzrosły dzięki integracji amunicji precyzyjnej, takiej jak:
- JDAM (Joint Direct Attack Munition): Bomby grawitacyjne wyposażone w zestaw GPS/INS, który przekształca je w precyzyjnie kierowane uzbrojenie zdolne do trafiania celów z dokładnością do kilku metrów.
- Paveway (Laser Guided Bombs): Bomby naprowadzane laserowo, wymagające „oświetlenia” celu przez wskaźnik laserowy (z ziemi, innego samolotu lub zasobnika celowniczego przenoszonego przez A-10).
- WCMD (Wind Corrected Munitions Dispenser): Kasetowe bomby sterowane, które korygują swój lot pod wpływem wiatru, zwiększając precyzję rozproszenia subamunicji.
- Rakiety Niekierowane: Samolot może przenosić zasobniki z rakietami Hydra 70 mm, używanymi do atakowania celów obszarowych, lekkich pojazdów lub jako wsparcie ogniowe dla wojsk lądowych.
- Pociski Powietrze-Powietrze: Chociaż A-10 nie jest samolotem myśliwskim, dla samoobrony może przenosić pociski AIM-9 Sidewinder krótkiego zasięgu, naprowadzane na podczerwień.
- Zasobniki ECM i Pułapki: W celu zwiększenia przeżywalności, A-10 jest wyposażony w zasobniki walki elektronicznej (ECM – Electronic Countermeasures) oraz wyrzutnie flar i dipoli, które zakłócają systemy naprowadzania rakiet przeciwnika.
Ta kombinacja potężnego działka i wszechstronnego arsenału rakietowego sprawia, że a 10 Warthog jest niezrównanym narzędziem bliskiego wsparcia, zdolnym do reagowania na szerokie spektrum zagrożeń na polu walki.
Manewrowość i Wydajność: Napęd i Zdolności Operacyjne
Manewrowość i wydajność operacyjna A-10 Thunderbolt II są ściśle związane z jego specyficznym przeznaczeniem. Nie jest to samolot do pościgów ani akrobacji na wysokich wysokościach, ale do precyzyjnego, długotrwałego krążenia nad polem bitwy i wykonywania agresywnych ataków nurkowych lub niskich przelotów. Właśnie te cechy decydują o jego unikalności wśród wszystkich samolotów bojowych.
Silniki Turbowentylatorowe General Electric TF34
A-10 jest napędzany dwoma silnikami turbowentylatorowymi General Electric TF34-GE-100/A, każdy generującym ciąg o wartości 40,3 kN (9 065 lbf). Użycie silników turbowentylatorowych, a nie turboodrzutowych, było świadomą decyzją. Silniki TF34 są bardzo ekonomiczne, co zapewnia A-10 długi czas przebywania w powietrzu (tzw. „loiter time”) nad obszarem operacji. Jest to kluczowe dla misji CAS, gdzie samolot musi być dostępny na żądanie wojsk lądowych przez dłuższy okres. Ponadto, silniki turbowentylatorowe mają niższą sygnaturę termiczną niż turboodrzutowe, co zmniejsza ryzyko wykrycia i trafienia przez pociski naprowadzane na podczerwień. Ich umiejscowienie wysoko na tylnej części kadłuba, rozdzielone od siebie, minimalizuje ryzyko jednoczesnego uszkodzenia obu silników przez ogień z ziemi. Samolot potrafi kontynuować lot i bezpiecznie wrócić do bazy nawet na jednym silniku. Ta redundantność jest kolejnym świadectwem nacisku na przetrwalność.
Osiągi i Manewrowość na Niskiej Wysokości
Maksymalna prędkość A-10 wynosi około 834 km/h (450 węzłów), co w porównaniu do nowoczesnych myśliwców (często przekraczających Mach 2) może wydawać się skromne. Jednak dla roli, jaką pełni a 10 Warthog, jest to prędkość w pełni wystarczająca. Działając na wysokościach od kilkudziesięciu do kilkuset metrów nad ziemią, prędkość naddźwiękowa jest nie tylko niepotrzebna, ale wręcz niepożądana, ponieważ utrudnia precyzyjne celowanie i identyfikację celów naziemnych. Samolot może wznieść się na pułap do 13 715 metrów, ale jego domeną są niskie wysokości. Zasięg wynoszący 4148 km z tankowaniem w powietrzu, a promień działania w misjach przeciwpancernych 476 km, zapewnia elastyczność w operowaniu z baz oddalonych od linii frontu.
To właśnie manewrowość przy niskich prędkościach jest prawdziwą siłą A-10. Dzięki dużym, prostym skrzydłom oraz sterom na ogonie, samolot cechuje się wyjątkową zwinnością w ciasnych przestrzeniach. Pilot może wykonywać ciasne zakręty, tzw. „kręgi bojowe”, utrzymując cel w zasięgu wzroku i ognia działka. Ta zdolność do „tańczenia” nad polem bitwy, unikając ognia przeciwnika i jednocześnie precyzyjnie dostarczając uzbrojenie, jest unikalna. Duże powierzchnie sterowe i podwójny ogon gwarantują doskonałą kontrolę, nawet przy poważnych uszkodzeniach. Hydrauliczne układy sterowania są zdublowane, a w razie ich awarii uruchamiane jest mechaniczne sterowanie, co pozwala na kontynuowanie lotu. Dzięki tym cechom A-10 potrafi skutecznie wspierać oddziały lądowe w różnych teatrach wojennych, od otwartych pustyń po górzyste tereny Afganistanu, gdzie jego zwinność i wytrzymałość są nieocenione.
A-10 w Akcji: Historia Bojowa i Rola w Konfliktach
Historia A-10 Thunderbolt II to kronika niezliczonych misji bojowych, w których a 10 Warthog udowodnił swoją niezastąpioną wartość, zdobywając uznanie żołnierzy na ziemi i stając się postrachem dla sił przeciwnika. Od pustynnych burz po górskie doliny, jego ryk silników i charakterystyczny dźwięk działka GAU-8/A stały się symbolem ratunku i niszczycielskiej siły.
Operacja „Pustynna Burza” (1991) – Chrzest Bojowy
Prawdziwy chrzest bojowy A-10 przeszedł podczas wojny w Zatoce Perskiej w 1991 roku. Samolot, który początkowo był często niedoceniany i nawet planowano jego wycofanie, zadziwił świat swoją skutecznością. Podczas „Pustynnej Burzy” A-10 wykonały ponad 8100 misji bojowych, niszcząc ponad 1000 irackich czołgów, 2000 innych pojazdów wojskowych i 1200 sztuk artylerii. Ich precyzja była legendarna – piloci A-10 zgłosili 95,7% skuteczności w użyciu pocisków AGM-65 Maverick. Co imponujące, spośród całej floty A-10 biorących udział w operacji, stracono zaledwie 7 maszyn, co świadczy o ich niezwykłej odporności na ogień przeciwnika. Piloci A-10 często wracali do bazy z kadłubami podziurawionymi pociskami, ale samolot wciąż był w stanie latać. Ten konflikt ugruntował reputację A-10 jako „zabójcy czołgów” i niezastąpionego narzędzia CAS.
Bałkany, Afganistan i Wojna z Terroryzmem
Po sukcesie w Kuwejcie A-10 kontynuował służbę w innych konfliktach. W latach 90. brał udział w operacjach nad Bałkanami, w tym podczas wojny w Kosowie w 1999 roku, gdzie wykonywał misje wsparcia i obserwacji, neutralizując serbskie pozycje. Jednak to globalna wojna z terroryzmem po 11 września 2001 roku ponownie wystawiła go na próbę i zdefiniowała jego rolę na nowo. W Afganistanie i Iraku (II wojna w Zatoce Perskiej w 2003 roku), gdzie siły amerykańskie mierzyły się z asymetrycznymi zagrożeniami, takimi jak rebelianci, improwizowane ładunki wybuchowe (IED) i małe oddziały walczące z ukrycia, A-10 okazał się nieoceniony. Jego zdolność do długotrwałego krążenia nad obszarem operacji, precyzyjnego identyfikowania małych celów i dostarczania niszczycielskiego ognia blisko własnych wojsk, była bezcenna. W górzystym terenie Afganistanu, gdzie trudno było o szybkie wsparcie, a 10 Warthog dawał żołnierzom na ziemi poczucie bezpieczeństwa i możliwość wezwania „ognia na żądanie”.
Walka z Państwem Islamskim i Współczesne Wyzwania
Od 2014 roku A-10 aktywnie uczestniczył w operacjach przeciwko Państwu Islamskiemu (ISIS) w Syrii i Iraku, ponownie udowadniając swoją skuteczność w walce z nieregularnymi siłami. Jego zdolność do precyzyjnego niszczenia pojazdów, bunkrów i pozycji bojowych, często w gęsto zaludnionych obszarach, minimalizując ryzyko strat cywilnych, była kluczowa. Nawet w obliczu zaawansowanych systemów obrony powietrznej, A-10, odpowiednio wspierany, pozostaje groźną bronią. Jego obecność na polu walki nie tylko zapewnia wsparcie ogniowe, ale często ma również ogromne znaczenie psychologiczne – zarówno dla własnych wojsk (jako symbol ratunku), jak i dla przeciwnika (jako znak nieuchronnej zagłady). Piloci A-10 są wysoko cenieni za swoje umiejętności w precyzyjnym lataniu na niskich wysokościach i ścisłej koordynacji z siłami naziemnymi, co jest absolutnie kluczowe dla powodzenia misji bliskiego wsparcia powietrznego.
Ewolucja i Modernizacje: Od Warthoga do A-10C
Mimo swojej archaicznej konstrukcji i pierwotnego przeznaczenia, A-10 Thunderbolt II nie pozostał reliktem przeszłości. Aby sprostać wyzwaniom nowoczesnego pola walki, przeszedł szereg kluczowych modernizacji, które przekształciły go w znacznie bardziej zaawansowaną maszynę, znaną jako A-10C. To właśnie te ulepszenia pozwoliły a 10 Warthog pozostać w służbie i skutecznie konkurować z nowszymi platformami.
Program Precision Engagement Upgrade (PEU)
Najważniejszym i najbardziej kompleksowym programem modernizacyjnym był Precision Engagement Upgrade (PEU), który doprowadził do powstania wersji A-10C. Zasadniczym celem PEU było zwiększenie zdolności A-10 do używania precyzyjnej amunicji (PGM – Precision-Guided Munitions) oraz poprawa świadomości sytuacyjnej pilota. Program ten wdrożono w latach 2005-2011.
- Cyfrowy Kokpit: Najbardziej widoczną zmianą była modernizacja kokpitu. Analogowe wskaźniki zostały zastąpione dwoma kolorowymi, wielofunkcyjnymi wyświetlaczami (MFD – Multi-Function Displays), które prezentują dane nawigacyjne, celownicze, taktyczne i informacje o statusie samolotu w znacznie bardziej przystępny sposób. Dodatkowo, samolot otrzymał system HOTAS (Hands-On Throttle-And-Stick), który pozwala pilotowi na obsługę większości funkcji uzbrojenia i systemów lotu bez odrywania rąk od drążka sterowego i przepustnicy, co jest kluczowe podczas intensywnych manewrów bojowych.
- Integracja Zaawansowanego Uzbrojenia: A-10C zyskał możliwość przenoszenia i używania szerokiej gamy najnowszych precyzyjnych bomb kierowanych, takich jak JDAM (Joint Direct Attack Munition – bomby naprowadzane GPS/INS) oraz bomby Paveway (naprowadzane laserowo). To znacząco zwiększyło jego precyzję i elastyczność w atakowaniu celów. Samolot może również używać zasobników Wind Corrected Munitions Dispenser (WCMD) dla subamunicji kasetowej.
- Współpraca z Zasobnikami Celowniczymi: Kluczową innowacją była integracja zaawansowanych zasobników celowniczych, takich jak LITENING i Sniper XR. Te podwieszane zasobniki zawierają kamery termowizyjne, kamery światła dziennego, dalmierze laserowe i wskaźniki laserowe. Pozwalają pilotowi na wykrywanie, identyfikowanie i śledzenie celów z większej odległości i wysokości, zarówno w dzień, jak i w nocy, a także na samodzielne naprowadzanie bomb laserowych. Poprawiło to znacznie świadomość sytuacyjną i zdolność do precyzyjnego atakowania celów bez potrzeby zewnętrznego wskaźnika.
- Ulepszone Systemy Komunikacji i Łącza Danych: A-10C otrzymał również nowoczesne systemy komunikacyjne i Link 16 (Tactical Data Link), co umożliwia mu płynną wymianę informacji z innymi platformami powietrznymi, jednostkami naziemnymi i dowództwem. Dzięki temu a 10 Warthog może działać jako zintegrowana część większej siatki dowodzenia i kontroli, otrzymując i przekazując dane o celach w czasie rzeczywistym.
- System Kierowania Celami Wspieranymi (DAS): A-10C jest wyposażony w system DAS (Situational Awareness System), który integruje dane z różnych czujników, prezentując pilotowi kompleksowy obraz pola walki.
Dalsze Modernizacje i Przedłużanie Żywotności
Poza programem PEU, A-10 przeszedł także inne ulepszenia, w tym wymianę skrzydeł (Wing Replacement Program) dla całej floty, co ma przedłużyć ich żywotność do 2040 roku. Te modyfikacje, choć kosztowne, są świadectwem wiary w unikalne możliwości samolotu i jego niezastąpioną rolę. Dzięki nim A-10C jest znacznie bardziej zdolny do działania w nowoczesnym środowisku bojowym, zachowując jednocześnie swoje legendarne cechy przetrwania i potężną siłę ognia.
Dylematy Przyszłości: Miejsce A-10 w Erze F-35
Przyszłość A-10 Thunderbolt II, mimo jego niezrównanej historii bojowej i udowodnionej skuteczności, od lat jest przedmiotem intensywnych debat i kontrowersji w amerykańskich siłach powietrznych i Kongresie. W erze myśliwców piątej generacji, takich jak F-35 Lightning II, rola specjalistycznego samolotu bliskiego wsparcia jest poddawana w wątpliwość. To pytanie, czy a 10 Warthog ma jeszcze miejsce w nowoczesnym arsenale, jest złożone.
Argumenty za Wycofaniem
Głównymi argumentami za wycofaniem A-10 są koszty operacyjne i strategie obronne skoncentrowane na dominacji powietrznej i zdolnościach „stealth”. Z punktu widzenia wojskowych decydentów, utrzymanie dedykowanej floty A-10 jest kosztowne, a zasoby te mogłyby zostać przekierowane na rozwój i zakup nowszych, wielozadaniowych platform. F-35, ze swoimi zdolnościami niewykrywalności (stealth), zaawansowanymi sensorami i możliwością przenoszenia broni precyzyjnej, jest postrzegany jako przyszłość lotnictwa bojowego. Zwolennicy F-35 argumentują, że samolot ten może wykonywać misje CAS w środowiskach o silnej obronie powietrznej, gdzie A-10, z jego niską prędkością i brakiem funkcji stealth, byłby zbyt narażony. Ponadto, wycofanie A-10 miałoby zwolnić fundusze na utrzymanie i modernizację innych platform, uważanych za bardziej strategiczne.
Argumenty za Utrzymaniem – Unikalna Rola CAS
Jednakże, zwolennicy utrzymania A-10, w tym wielu pilotów, dowódców wojsk lądowych i członków Kongresu, wskazują na jego unikalne, wręcz niezastąpione, zdolności CAS. Żaden inny samolot w arsenale USA nie został zaprojektowany od podstaw do tej roli w tak bezkompromisowy sposób.
- Przetrwalność: Jak już wspomniano, tytanowa „wanna” i redundantne systemy A-10 zapewniają mu odporność na uszkodzenia, której nie posiada żaden inny samolot. F-35, choć zaawansowany, jest znacznie bardziej delikatny w starciu z ogniem z ziemi. Misje CAS często wiążą się z operowaniem na wysokościach, gdzie zagrożenie ze strony broni ręcznej, karabinów maszynowych, a nawet lekkiej artylerii, jest bardzo wysokie.
- Długi Czas Krążenia (Loiter Time): A-10 może krążyć nad polem bitwy przez długie godziny, czekając na wezwanie. F-35, ze względu na większe zużycie paliwa i inną specyfikę misji, ma znacznie krótszy czas loiter, co oznacza, że musiałby częściej wracać do tankowania lub bazy, co zmniejsza jego dostępność.
- Niska Prędkość i Precyzja: Niska prędkość A-10, która jest jego rzekomą wadą, jest w rzeczywistości jego atutem. Pozwala pilotowi na dokładną identyfikację celu, precyzyjne celowanie i unikanie strat wśród cywilów lub własnych wojsk. Piloci F-35, operujący z większych wysokości i